Zamana ve ormana karşı...

Merhaba!!!

Yıllar sonra bir blog'a sahip olmak çok güzel... Çoook eski msn live space yazılarımı okurken "Neden benim de bir blog'um olmasın ki yeniden?" dedim ve içimde pusuya yatmış bekleyen yazma tutkusu alevlenip yakaladı beni "yeniden"!...

Çok eskiden çok keyif alarak yaptığın şeyleri çok zaman sonra tekrar keşfetmek çok güzel bir duygu. (bu yazıda en çok kullanılan sözcük: "çok". ) Çok eskiden çok sevdiğin biriyle çok zaman sonra çok güzel bir sohbeti yakalamak gibi, belki.. (Çok eskiden çok sevdiğim biri...... çok oldu mu?.. diye düşündüm şimdi.)

Yorgunluk... Yorgunluk... Son zamanlarda hayattan keyif alma seviyemi ölçsem yerlerde sürünüyordur herhalde. Mevsimler değişiyor. Hava kasvetli. Ege güneşi çekti gitti.. Artık bahçeden çıkarken çiçek kokuları duymuyorum. Onun yerine soğuk... Artık soğuk var. Soğuk hava ve sıcak çikolata var. Kazaklar ve çoraplar. Isınmaya çalışmak ve gece yağmur sesleri var. Bir yalnızlığa eşlik etmek için ne ÇOK şey... Yalnızlıkları yalnız bırakmalı aslında. Her şeyi yalnız  bırakmalı.. Her şeyi yalnız bırakırken yalnız kalmamaya çalışmak....Ve işte bu saçma olmalı!

Bugün aklımda sabah evden çıkarkenki "If you doubt your strengths you give strength to your doubts" lafı ("Si tu doutes de tes Pouvoirs, tu donnes du pouvoir a tes doutes"/ ya da Türkçesi: Eğer güçlerinden şüphe edersen, şüphelerine güç vermiş olursun) yerini, akşam üzeri "Eden bulur."a bıraktı.

Eden bulur. Ne rahatlatıcı bir söz... Umarım her zaman için geçerlidir bu. Bugünkü dileğim bu...

Şimdilik bu kadar. Aklıma yazacak başka bir şey gelmiyor. Günün geri kalanını gene zorunluluklarımla geçireceğim. Uzanıp kitap okumak ve aklımda hiçbir "yapılması gereken şey" yokken televizyon izlemek istiyorum. Ne bileyim Aşk-ı Memnu'ya falan bakmak. Ya da CNBC-E dizileri... Ya da film kiralamak. -Bak bu da harika bir fikir!-

Çok özlediğim ne çok şey var!